Z całego serca pragniemy podziękować Panu Bogu za dar uczestnictwa w rekolekcjach ORAR I w Jarosławiu. Jadąc na rekolekcje mieliśmy w sobie różne oczekiwania, ale także zmęczenie dniem codziennym i pytania o kierunek naszej dalszej drogi w Ruchu. Pan jednak bardzo hojnie nas obdarował. Ten czas stał się dla nas źródłem odnowy, umocnienia i radości.
Doświadczyliśmy Żywej Wody, o której mówi Jezus. Mogliśmy pić z tego źródła podczas konferencji, które wprowadzały nas w głąb charyzmatu Ruchu, podczas katechez i świadectw, które poruszały nasze serca, a także w czasie pięknych liturgii, gdzie wspólna modlitwa dawała nam doświadczenie Kościoła w całej jego pełni. Źródło to biło również w prostocie pogodnych wieczorów – pełnych radości, śmiechu i wspólnotowego ducha.
Jesteśmy ogromnie wdzięczni parze animatorskiej – za ich wiarę, zaangażowanie, cierpliwość i przykład życia małżeńskiego. Ich posługa stała się dla nas świadectwem, że droga Domowego Kościoła naprawdę prowadzi do głębszej relacji z Bogiem i do wzajemnej miłości w małżeństwie.
Dziękujemy księdzu moderatorowi za dar słowa i pasterską troskę. Jego nauczanie prowadziło nas ku Źródłu, a sposób, w jaki tłumaczył i dzielił się wiarą, poruszał i inspirował.
Nie możemy też pominąć diakonii wychowawczej, która z wielką troską i radością otoczyła nasze dzieci. Dzięki ich służbie mogliśmy w pełni uczestniczyć w rekolekcjach, mając pewność, że nasze pociechy są bezpieczne i szczęśliwe.
Wierzymy, że w czasie tych rekolekcji doświadczyliśmy odnowienia charyzmatu Ruchu Światło–Życie. Na nowo rozpaliliśmy w sobie zapał do służby, odkryliśmy piękno wspólnoty i spotkaliśmy się z Żywym Kościołem. Doświadczyliśmy Nowej Wspólnoty, w której każdy wnosi swoje talenty i każdy może czerpać z darów innych. Chcemy promieniować Nową Kulturą w naszych rodzinach, wspólnotach i środowiskach, w których żyjemy.
Umocniliśmy się w przekonaniu  że chcemy iść do Jezusa razem – jako małżonkowie. Pragniemy jeszcze bardziej troszczyć się o naszą relację, o jedność i wzajemne wspieranie się w drodze wiary. Ufamy, że owoce tego czasu nie zakończyły się wraz z rekolekcjami, ale będą dojrzewać w naszej codzienności i przynosić błogosławione skutki w naszej posłudze w Oazie i w Kościele.
Chwała Panu!
Małgorzata i Grzegorz Paziewscy

Drogie Rodziny!

Zapraszamy Was jak co roku do wspólnego pielgrzymowania.
Spotykamy się 20 września u Matki Bożej Kalwaryjskiej. 
To dobry czas by u progu nowego roku formacyjnego odnowić przyrzeczenia małżeńskie i zawierzyć się Maryji.

Obficie obdarowani pięknym i głębokim doświadczeniem Kościoła!

„Świętość Kościoła została zagwarantowana przez Jego Założyciela. Jezus dał słowo, a pierwszy stopień oazy jest właśnie o tym. Sakramenty nas uświęcają. Liturgia sprawia nasze uświęcenie. O tym jest stopień drugi oazy. Święci i błogosławieni są owocem świętości Kościoła. Nie ma świętości solo. Jest tylko we wspólnocie. I o tym jest oazowa trójka. Święty po trzykroć Bóg, dał nam po trzykroć święty Kościół.” W tych Słowach ks. Bogusława Kastelika, moderatora Oazy Rekolekcyjnej III stopnia w Krakowie w której uczestniczyliśmy, odnajdujemy wszystko to, czym podczas tych rekolekcji obficie obdarzył nas Pan Bóg! 
Podczas zawiązania wspólnoty, gdy padło zdanie do dokończenia: „Jestem tu, bo…”, rozpoczęło się nasze osobiste spotkanie z Bogiem w tych rekolekcjach. Już w pierwszych dniach Bóg pokazał nam, że miłość=służba. Miłość nie może być oparta tylko na emocjach i pragnieniach — musi być zakorzeniona w sercu, przejawiać się w konkretnych działaniach. Bo taka właśnie jest Miłość Boga do nas, bo taki jest Kościół… Jednym z naszych najważniejszych doświadczeń tych rekolekcji było uświadomienie sobie, że miłość to nie uczucie, ale decyzje i czyny, te najdrobniejsze, których tak bardzo czasem w naszym życiu brakuje, które w codzienności gdzieś się rozmywają, stają się niewyraźne… Dziś możemy powiedzieć, że ten czas pogłębił naszą małżeńską miłość i zbliżył nas do siebie. 
Te rekolekcje były dla nas przestrzenią łaski, w której każdego dnia odkrywaliśmy kolejne wymiary Kościoła — Kościoła Żywego, Konkretnego, Bliskiego. Kościoła w którym uczestniczymy i który jest naszą drogą, a w którym jednocześnie każdy ma swoją własną drogę, Kościoła Świętych i Grzesznych, Nieidealnych, w którym każdy jest potrzebny, Kościoła Paradoksów. Kościoła Widzialnego, Powszechnego i Apostolskiego…  Kościoła Matki, Kościoła Latorośli… Kościoła, w którym każdy z nas jest pielgrzymem, a nie włóczęgą, nie turystą. W którym każdy z nas jest powołany do ŚWIĘTOŚCI.
Każdego dnia duchowo pielgrzymowaliśmy do świątyń Rzymu, łącząc to z wędrówką po krakowskich świątyniach śladami świętych. W ten sposób odkrywaliśmy Piękno Żywego Kościoła — Kościoła zakorzenionego w historii, a zarazem tak bardzo obecnego tu i teraz.
Codzienny Dialog Małżeński ukazywał nam naukę miłości, bogactwo Kościoła, który JEST i którym My JESTEŚMY.
Bóg dotknął nas szczególnie trzynastego Dnia Oazy, podczas Dnia Wspólnoty doświadczyliśmy prawdziwej i realnej obecności Ducha Świętego we Wspólnocie. Od modlitwy na rozpoczęcie Dnia Wspólnoty, przez prezentację oaz, Świadectwa, kulminacyjny moment Eucharystii, w której jak jedno ciało złączeni byliśmy w śpiewie i Słowie, po Godzinę Odpowiedzialności, w której tak wielu młodych podjęło dar modlitwy i abstynencji w służbie drugiemu Człowiekowi… Duch Święty dotykał nas z niezwykłą mocą!
W naszą dalszą drogę pielgrzymowania po pustyni zabieramy troskę, aby Bóg był na pierwszym miejscu i modlitwę umacniającą nas samych, naszą rodzinę i… cały Kościół Święty! Bogactwo głębokich treści zostanie z nami na długo, z pewnością będziemy do nich wracać i modlić się o owoce tych rekolekcji w naszym codziennym życiu. 
Za bogactwo i obfitość Słowa, za doświadczenie obecności Ducha Świętego w Kościele, za świadectwa i spotkania, za posługujących i uczestników tych rekolekcji – niech będzie Bóg uwielbiony! 
Joanna i Marek Robakowscy z Ostrowa
---
Ecclesia Mater
W jednej owczarni Zgromadzeni Miłością Chrystusa Otuleni
W nieustannej drodze Rozpięci Za Niepokalaną chcą kroczyć Nieugięci
W konkrecie krzyża Osadzeni Ze współmałżonkiem w nim Zjednoczeni
Quo vadis, homo? Nurtuje Służba w Chrystusie wspólnotę Buduje
W ubogim dostrzec bogactwo Paradoks Bóg miłosierdziem pasie swe Stado
Nadmiar znakiem Bożej obecności Widzialnym Modlitwą świętość wybierać - by być Namacalnym
I jak u Norwida krzyż stał się bramą Tak niech Diakonia stanie się naszą Oazą
Amen
Mateusz Odrzywolski (mąż Barbary) 
01.08.2025, Kraków