Ruch Światło-Życie diecezji bielsko-żywieckiej Ruch Światło-Życie diecezji bielsko-żywieckiej Ruch Światło-Życie diecezji bielsko-żywieckiej
  • Główna
    • Standardy ochrony małoletnich
    • Zgłoszenia
      • Zgłoszenie na wyjazd "Blachnicki - Człowiek Nowej Kultury"
    • Oazy Dorosłych
      • Dobrej Nowiny
      • Ogień Boży
      • Ek Neou
    • Formacja
    • Stowarzyszenie
    • Fundacja
    • Historia
    • Kalendarium
    • Do pobrania
    • Wszystkie artykuły
    • Lista wydarzeń
  • Domowy Kościół
    • Aktualności
    • Rekolekcje
    • Polecane
    • Odpowiedzialni
  • Kontakty
  • Diakonie
  • Galeria

Ewangelizacji

Bo faktycznie głosić Chrystusa może tylko ten, w kim ON żyje (…). 
Nazwa chrześcijanin nie pochodzi bowiem od chrztu, 
ale od takiego życia człowieka, które jest podobne do życia Chrystusa. 
A do Chrystusa może doprowadzić tylko Ewangelia, 
której ktoś bezgranicznie wierzy. 
ks. Franciszek Blachnicki

Diakonia Ewangelizacji – o co chodzi?

Krótko – spotkaliśmy Jezusa na naszej drodze i chcemy się dzielić tym szczęściem ze wszystkimi. Jezus nakazał „Idźcie i głoście”, więc staramy się to właśnie robić. Jest to dla nas ważne zadanie, ale też wielka radość. Jezus jest z nami! ALLELUJA!!!

My – czyli kto?

Członkowie Ruchu Światło-Życie, czyli osoby należące do Domowego Kościoła, Oazy Dorosłej oraz Oazy Młodzieżowej, które przeżyły II stopień rekolekcji formacyjnych.

Co robimy?

-Prowadzimy rekolekcje ewangelizacyjne w ośrodkach rekolekcyjnych dla wszystkich chętnych, a szczególnie dla małżeństw sakramentalnych

-Prowadzimy rekolekcje formujące animatorów do ewangelizacji

-Posługujemy głoszeniem świadectw

-Prowadzimy Seminaria Odnowy Wiary

-Prowadzimy ewangelizację całej parafii

-Nagrywamy podcasty

-Ewangelizujemy w szkołach i na ulicy

-Włączamy się w Tydzień z Ewangelią

-No i oczywiście pościmy i modlimy się za dzieło Nowej Ewangelizacji w naszej diecezji.

Kiedy można przyjść?

Spotykamy się w każdą trzecią środę miesiąca o godzinie 19:00 w Domu Rekolekcyjnym „Nazaret” w Bystrej Krakowskiej.

Konferencje SOW:

https://m.youtube.com/playlist?list=PL9H1eJo9OPo-wjtYyKDp1qrE33_Hm2vkE

Kontakt:

Moderator: ks. Szymon Trzepaczka tel: 501 629 147
Odpowiedzialni DK: Sabina i Mariusz Bartyzel    tel: 509 565 814 

Sekcja młodzieżowa:
Mateusz Krzempek tel: 723 066 667 e-mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript. 

 

 

To już było

Szczegóły
Ewangelizacji
10 wrzesień 2023
SPÓJRZCIE W GÓRĘ
 
 
Piękny czas modlitwy, spotkania z Jezusem, z drugim człowiekiem.
Usłyszeliśmy, że Duch Święty przychodzi by wprowadzać nas na szczyty naszego serca, bo bez Niego niczego nie potrafimy, nawet kochać. 
Ale by Duch Święty mógł przyjść i prowadzić nas na szczyty naszego człowieczeństwa to my musimy swój wzrok kierować ku górze. 
Świadectwo Marty Przybyły poruszało do głębi.
Później adoracja, zakończona indywidualnym błogosławieństwem.
I nadszedł czas na wielbienie pieśnią. 
Dziękujemy wszystkim, którzy przyczynili się do tego, że mogliśmy całym sercem uwielbiać Boga. 
Zespołowi WIELKIE RZECZY za to, że swoją muzyką i śpiewem pięknie prowadził nas w  adoracji Najświętszego Sakramentu. 
Zespołowi KAMIEŃ NA KAMIENIU  za pełny radości i energii koncert uwielbienia, w którym nie zabrakło nawet tańca. 
Zespół Regionalny ONDRASZEK zapewnił oprawę muzyczną Eucharystii. 
Pięknie i poruszająco - Był czas na refleksję i był czas na ogromną radość. Dziękujemy wszystkim członkom Diakonii Ewangelizacji, którzy z zaangażowaniem pracowali przy organizacji tego wydarzenia. 
Czujemy wielką wdzięczność za czas i za wszystkich, którzy zdecydowali się to popołudnie spędzić z nami na Hali Skrzyczeńskiej i chcieli spojrzeć w górę.
Dobrze że jesteście.
Sabina i Mariusz.
 
 
 
 
 
Świadectwo z rekolekcji Ewangelizacyjnych Szczyrk Górka 28 – 30 listopad 2025
 
 
W Domowym Kościele trwamy już od 38 lat. To nie były nasze pierwsze rekolekcje, ale pierwsze po bardzo długiej przerwie. Dopóki zdrowie nam pozwalało, przynajmniej raz w roku braliśmy udział w rekolekcjach. Stopniowo jednak trzeba było najpierw się ograniczać, a później całkowicie z nich zrezygnować, bo nie było ośrodka dostosowanego do potrzeb ON na wózku. Nie dawno dowiedzieliśmy się że ośrodek Ojców Salezjanów w Szczyrku na Górce, przeszedł rozbudowę oraz gruntowną modernizację i został również dostosowany do potrzeb osób takich jak ja.  Różne miałam myśli o tych rekolekcjach, ale one nijak się miały do tego, co nam Pan przygotował... Dla mnie, to było spojrzenie na miłość Bożą w zupełnie nowy sposób. Treści te same, ale  w moim odczuciu podane inaczej, lepiej, bardziej trafiająco do mojego serca. W programie rekolekcji trwających de facto 1,5 dnia (cała sobota i pół niedzieli – piątek był dniem przyjazdu, rozlokowania i zawiązania wspólnoty), były przewidziane: konferencje, po konferencji świadectwo par prowadzących rekolekcje – Jadzi i Ryszarda, Kasi i Bogdana oraz Teresy i Marka, a następnie czas tzw. „dynamiki” (totalnie coś nowego), potem praca w grupach i oczywiście najważniejsza Eucharystia, która jako CENTRUM rekolekcji odbywała w samo południe.  Do mnie jednak najbardziej przemawiający, był czas DYNAMIKI, który za każdym razem odzwierciedlał treści przekazywane w czasie konferencji prowadzonych przez Księdza Szymona Trzepaczkę.  W sobotę, w pierwszej konferencji o Bożej Miłości dowiedziałam się czegoś niesamowitego,  że samo przyjęcie Komunii Świętej jest niejako wszczepianiem nas w Trójcę Świętą. To stwierdzenie, w jakimś stopniu przewartościowało moją modlitwę. Bardzo lubię modlić się na różańcu z dopowiedzeniami. I kiedyś, znalazłam rozważanie, gdzie m.in. w Tajemnicy Ukoronowania NMP, ktoś napisał, że „Jezus wprowadził swoją Matkę w krąg życia Trójcy Przenajświętszej”. To dopowiedzenie, w czasie modlitwy, starałam się zmieniać lub omijać, bo wydawało mi się ono dosłownie jakąś „herezją”. Tymczasem Ksiądz mówił nam że przyjmując Komunię Świętą, JESTEŚMY w tym momencie WSZCZEPIANI W TRÓJCĘ ŚWIĘTĄ, a ja sobie pomyślałam: „my – ludzie grzeszni, a cóż dopiero Najświętsza Maryja Panna, która była bez grzechu…” Już nie będę zmieniać tego dopowiedzenia. Po konferencji został odczytany list naszego Pana do człowieka.  Następnie dostaliśmy kopertę zaadresowaną bezpośrednio do każdego z nas z osobna. Poproszono, byśmy sami, w ciszy, przeczytali ten list i zapamiętali zdanie, które najmocniej dotknęło naszych serc. Potem mieliśmy się ustawić dookoła auli mąż na przeciwko żony i w pomiędzy nami kolejno, każdy z uczestników miał przejść z zamkniętymi oczami, prowadzony przez ręce tych którzy stali. Każdy z nas szeptał idącemu słowa z listu, które zapamiętał. Ja byłam pierwsza. Przechodząc między ludźmi, nie widząc kto do mnie mówi, miałam wrażenie, a właściwie pewność, że to Bóg mówi do mnie posługując się uczestnikami tych rekolekcji. Usłyszałam o tym, że jestem jego ukochanym dzieckiem, największą wartością jaką stworzył i o tym jak bardzo mnie kocha.  Do końca życia nie zapomnę tego co usłyszałam, jak mocno biło moje serce i jak wielkie ogarniało mnie wzruszenie.  Wchodząc do auli, na drugą konferencję pt „Grzech”, wszystkim nam zawiązywano  sznurkiem ręce. I już na samym wstępie, gdy trzeba było się przeżegnać przed modlitwą do Ducha Świętego, niektórzy dostrzegli trudność – no bo jak się przeżegnać mając związane ręce? W tym momencie zobaczyliśmy, że grzech nas zniewala. W czasie tej konferencji Ks. Szymon unaocznił nam  jak wygląda nasze grzeszne sumienie i co się dzieje po spowiedzi: Wziął deskę, młotek, kilka różnej długości gwoździ i w absolutnej ciszy, wbijał te gwoździe w dekę. Znałam ten obraz z wcześniejszych opowiadań, ale nigdy dotąd nie słyszałam jak „brzmi mój grzech” i nie widziałam, co po sobie zostawia, gdy się wyspowiadam. Ksiądz pokazał nam, że każdy nasz wyspowiadany grzech pozostawia po sobie KONSEKWENCJE – taką dziurę w desce po wyciągniętym gwoździu. A kiedyś, na końcu naszego życia, idąc przed Boże Oblicze, nasze sumienie MUSI BYĆ takie samo, jak to, które DOSTALIŚMY w chwili CHRZTU ŚWIĘTEGO – czyste, piękne, gładziutkie – jak ta deska, bez dziur. Ksiądz nie pozostawił nas tylko w tym trudnym obrazie, bo pokazał nam też jakie mamy możliwości, by uwolnić naszych zmarłych z czyśćca (wiemy, że jest to miejsce oczyszczenia duszy z konsekwencji grzechów) – była tu mowa o odpustach, którymi możemy im pomagać. Potrzeba tylko naszej wiary, woli i pracy.  Na koniec, w ramach dynamiki. podchodzili do nas „aniołowie” , którzy prowadzili nas do Księdza symbolizującego Boga, który UWALNIAŁ nas z PĘT GRZECHU. Bardzo wymowne doświadczenie.  W czasie niedzielnej konferencji pt „Jezus Zbawia”, była mowa o BEZMIARZE Bożej miłości do grzesznego człowieka. Kolejny raz uświadomiłam sobie, że Bóg nie powstrzymał biczowania, cierniem koronowania, niesienia krzyża i wreszcie nie powstrzymał śmierci Swego jedynego Syna, jak również i to, że gdy Jezus powiedział „Ojcze jeśli chcesz, zabierz ode mnie ten kielich, ale nie moja, lecz Twoja wola niech się stanie” – wyraził zgodę na tak okrutne męczeństwo z czystej miłości dla nas. Po raz pierwszy jednak dowiedziałam się, czym była Zasłona Przybytku i jakie miało znaczenie rozdarcie się jej w chwili śmierci Jezusa. Zrozumiałam, że w czasach Jezusa, dla zwykłego człowieka, Bóg przebywający w Przybytku, był ZUPEŁNIE NIEDOSTĘPNY, nawet nie można było na to miejsce patrzeć, dlatego zostało zasłonięte wielką ciężką zasłoną... I Raz w roku – TYLKO raz w roku, za tą zasłonę miał prawo wejść Arcykapłan i dokonać złożenia ofiary Bogu. Dotarło do mnie że rozerwanie się tej zasłony otwarło drogę do Boga zwykłemu człowiekowi. Że dzięki temu, dziś mamy naszego Pana w Tabernakulum, możemy do niego przyjść, a w nabożeństwach Eucharystycznych, bez przeszkód możemy na niego patrzeć, a nawet czasem w szczególnych przypadkach, dotknąć Go w Monstrancji, gdy Nasz Zbawiciel przechadza się między nami i nam błogosławi. TO NIESAMOWITE !!! Na koniec tej konferencji w ramach dynamiki, pokazano nam krótki film pt. „Most” - o ojcu który miał jedynego, 8 letniego syna. Kochał go bardzo. Ojciec pracował jako osoba obsługująca zwodzony most kolejowy. Jego obowiązkiem było podnoszenie i opuszczanie mostu w określonych sytuacjach.  W wyniku nieszczęśliwego splotu okoliczności, ojciec za wcześnie podniósł most, a w jego kierunku jechał rozpędzony pociąg. Syn zobaczył ten pociąg i próbował ostrzec ojca o nadchodzącym niebezpieczeństwie, ale on nie słyszał jego wołania. Wtedy syn sam starał się dosięgnąć urządzenia, które pozwoliłoby go opuścić, lecz wpadł do maszynowni, gdzie w razie opuszczenia mostu, może zginąć. Ojciec zobaczył co się stało i zobaczył też nadjeżdżający pociąg. W tym momencie stanął przed dramatycznym wyborem, opuścić most i tym samym zabić swego syna, czy pozwolić by zginęli wszyscy pasażerowie tego pociągu. Wybór był jeden – ratunek wszystkich ludzi, kosztem jedynego syna…   A czyż Bóg Ojciec nie postąpił tak samo?? Czwarte Prawo Życia Duchowego „Chrzest znakiem mojego przymierza z Bogiem”, tym razem zostało zaakcentowane podczas niedzielnej Eucharystii kończącej rekolekcje, kiedy to mieliśmy okazję odnowić Przyrzeczenia Chrztu Świętego. Uświadamiając sobie wagę tego Sakramentu, każdy osobiście mógł przyjąć Chrystusa, jako swego Pana i Zbawiciela, robiąc znak Krzyża świętego wodą święconą przed wystawionym Najświętszym Sakramentem. Nie mogę pominąć tu także świadectw Jadzi, Ryśka, Kasi, Bogdana oraz Teresy i Marka. U wszystkich tych osób widoczny był stopniowy rozwój życia duchowego: poszukiwanie Chrystusa w wieku przedślubnym i w pierwszych latach małżeństwa (czasem nie bez trudnych doświadczeń i chwil zwątpienia), dojrzewanie tego życia po wstąpieniu do Domowego Kościoła i w konsekwencji świadome podjęcie posługi w ich wypadku w Diakonii Ewangelizacyjnej. W wielu słowach które z ich ust słyszałam, odnalazłam siebie i swoje życie, swoje przemiany w poszczególnych etapach o jakich oni opowiadali oraz te które sama przeżyłam. Z całą odpowiedzialnością mogę stwierdzić, że Domowy Kościół to wspólnota, która jest wymagająca, ale jeśli się w nią wejdzie tak na 100%, i będzie się realizować wszystkie jej założenia, to trwanie w niej naprawdę zmienia całe życie zarówno małżeńskie jak i osobiste oraz otwiera na Boga i ludzi. Dziękujemy Najwyższemu Bogu za te krótkie, ale naprawdę bardzo „dynamiczne” rekolekcje, pełne Światła Ducha Świętego i ufamy, że także pełne owoców w naszym życiu na przyszłość.
CHWAŁA PANU Bogusia 
 
 
10 czerwca 2025 r. w ramach Tygodnia z Ewangelią, po raz siódmy spotkaliśmy się w karczmie "Harnaś" w Bielsku- Białej. Tym razem naszymi  prelegentami byli Renata i Marek Wójcik, którzy mówili o 25 zasad budowania pięknych więzi małżeńskich.
 

 

Rekolekcje ewangelizacyjne Szczyrk 29. 11 - 01.12.2024 r.

ŚWIADECTWO

Od pewnego czasu wspólnie z mężem, powoli, krok po kroku, staramy się żyć bliżej Boga. Wyjazd na rekolekcje ewangelizacyjne był dla nas kolejnym krokiem. Muszę tutaj zaznaczyć, że były to nasze pierwsze wspólne rekolekcje. Od września udało nam się również, razem z zaprzyjaźnionymi rodzinami, utworzyć krąg Domowego Kościoła, który zaczyna się formować. Mamy świetną parę pilotażową, która pokazuje nam na comiesięcznych spotkaniach, na czym to wszystko się opiera. Jest modlitwa do Ducha Świętego, wspólne czytanie Słowa Bożego — wszystko to pod opieką kapłana.

Razem z mężem zależy nam na dobrym, Bożym prowadzeniu, choć te czasy są bardzo trudne do rozeznania duchowego. Dlatego też zdecydowaliśmy się pójść tą drogą. Nigdy wcześniej nie należeliśmy do żadnej wspólnoty. Byliśmy takimi katolikami, którzy chodzą w niedzielę na Mszę Świętą i ewentualnie dwa razy w roku do spowiedzi, chyba że była jakaś dodatkowa uroczystość typu pogrzeb, ślub itp. (taki standard). I to w pewnym momencie naszego wspólnego życia przestało nam wystarczać…

Ja, po urodzeniu drugiego dziecka — to było może siedem lat po ślubie — poczułam w sercu głębsze pragnienie Boga. Zaczęłam biegać, a w trakcie tej mojej codziennej aktywności fizycznej, żeby wypełnić sobie czas, odmawiałam różaniec. Nigdy wcześniej nie przyszłoby mi to do głowy. Zwyczajnie dziękowałam Bogu za to, że mam rodzinę, że jestem zdrowa, i za wszystko — za każdą drobnostkę. Sprawiało mi to ogromną radość w sercu, dawało wewnętrzny pokój. Od tego czasu modlitwa różańcowa towarzyszyła mi codziennie. W trakcie odmawiania tajemnic różańca rozmyślałam nad nimi. Była to dla mnie w tym czasie bardzo dobra forma modlitwy. Z perspektywy czasu uważam, że dzięki niej jestem teraz w tym miejscu, w którym jestem.

Kolejnym etapem było odkrycie kazań śp. ks. Pawlukiewicza, który przez swoje proste i pełne humoru słowa ukazywał istotę życia w relacji z Bogiem i drugim człowiekiem. Na tym etapie również wewnętrznie poczułam potrzebę praktykowania pierwszych sobót i wynagradzania Niepokalanemu Sercu Maryi wszelkich zniewag. Bardzo mi na tym zależało — czułam to głęboko. Odkryłam także istotę Eucharystii i jej ogromną wartość, której wcześniej nie dostrzegałam.

To trwało kilka lat. Żyło się nam wtedy z mężem bardzo dobrze, w harmonii i zgodzie. Jednak, jak mówił ks. Pawlukiewicz, „kiedy wszystko jest super, to nie jest dobrze, bo życie z Bogiem to także ciągłe dźwiganie krzyża”. No i właśnie — wspólna sielanka się skończyła. Przyszedł trudny czas dla naszej rodziny. To była bardzo konkretna próba wiary i zaufania, która zbiegła się z czasem pandemii. U mojego męża zaczęły się problemy z alkoholem — ciągłe awantury, niekończąca się frustracja i zupełna bezsilność wobec tego, co działo się w naszej rodzinie. Rozmowy nic nie dawały. Było między nami bardzo źle. Przychodziły już takie momenty, kiedy zupełnie przestało mi na mężu zależeć. Nie chciałam już z nim być, był dla mnie zupełnie obcą osobą. Prosiłam Najświętszą Panienkę, aby pomogła mi przez to przejść.

Usłyszałam od znajomej o Nowennie Pompejańskiej, że to potężna modlitwa. Rozpoczęłam więc nowennę. Muszę przyznać, że byłam bardzo wytrwała — nie odpuszczałam. Udało mi się odmówić jedną nowennę w intencji uzdrowienia męża z tej strasznej choroby. Mimo to, po ukończeniu modlitwy, sytuacja jeszcze się pogorszyła. Czułam, że jestem na zupełnym dnie, całkowicie osamotniona, bez perspektyw. Zaczęłam odmawiać kolejną nowennę, ale i ona nie przyniosła oczekiwanych zmian. Coraz częściej myślałam o rozstaniu, bo nie widziałam innego wyjścia. Próby rozmowy zawsze kończyły się awanturą. Jedynym, co mi pozostało, była dalsza modlitwa. Postanowiłam odmówić kolejną nowennę i połączyć ją z codzienną Eucharystią w intencji męża. W tym czasie otrzymałam w prezencie książkę „33 dni. Przygotowanie do zawierzenia się Jezusowi przez ręce Maryi” i 15 sierpnia 2020 roku po raz pierwszy dokonałam zawierzenia. To był bardzo trudny czas, ale czułam nieustanną obecność Maryi, która niosła mnie przez te wszystkie trudy. W trakcie odmawiania nowenny zaczęłam modlić się nie o uzdrowienie męża, ale o siłę do zaakceptowania tej sytuacji, w której się znalazłam. Prosiłam, bym potrafiła żyć z mężem takim, jakim daje mi go Bóg w tym momencie życia, i bym przyjęła Jego wolę. Modliłam się tak codziennie, rozważając tajemnice różańca i zanurzając męża w ranach i Krwi Chrystusa podczas codziennej Eucharystii. W końcu poczułam wewnętrzny pokój. Po kilku miesiącach mąż zdecydował się skorzystać z pomocy innego lekarza, który postawił go na nogi. Przestał pić, a my zaczęliśmy wspólnie modlić się na różańcu. Nasza sytuacja powoli zaczęła się zmieniać, choć nie było łatwo, bo otoczenie nie sprzyjało życiu męża w trzeźwości. Ja sama miałam problem z zaakceptowaniem nowych zasad, które były inne od tego, co znałam.

BOGU DZIĘKUJĘ ZA ŁASKĘ URATOWANIA NASZEJ RODZINY. ZAWIERZAM WSZYSTKO MARYI, KTÓRA PROWADZI NAS DO SWEGO SYNA. WIEM, ŻE NIE JESTEŚMY SAMI, CHOĆ CODZIENNIE ZMAGAMY SIĘ Z WIĘKSZYMI I MNIEJSZYMI TRUDNOŚCIAMI. KŁÓCIMY SIĘ, ALE POTRAFIMY SIĘ POGODZIĆ.

Te rekolekcje pokazały, jak ważna i piękna jest rodzina, mimo trudów, jakie codziennie trzeba podejmować. Szczególnie utkwił mi w pamięci obraz rodzin wielodzietnych, które w dzisiejszym świecie są mało atrakcyjne, pełne wyrzeczeń i poświęcenia. W takiej rodzinie trudno trwać w błędnym przekonaniu, że jest się centrum świata. Trzeba nauczyć się dzielić z innymi, i to właśnie najmocniej utkwiło w moim sercu. Dziękujemy Wam, Kochani, że mogliśmy przez te trzy dni zobaczyć z bliska piękno rodziny i uświadomić sobie, ile dobra daje rodzina. Iza

 

Seminarium Odnowy Wiary - Bielany 2024 r.

    Jesienią tego roku uczestniczyłam w Seminarium Odnowy Wiary zorganizowanym w mojej parafii  w Bielanach. Do wzięcia udziału w tych spotkaniach skłoniła mnie ciągnąca się już od dłuższego czasu tęsknota w sercu-za Jezusem, po prostu. Bardzo w ostatnich czasach zaniedbałam nasze rozmowy, czułam, że potrzebuję "Reaktywacji Relacji". Ponad rok wcześniej rozpadł się nasz krąg Domowego Kościoła i okazało się, że rzeczywiście jest tak, jak niegdyś powiedziała mi koleżanka: "bez wspólnoty jest bardzo trudno".

    Spotkania Seminarium były cudowne. Czekałam na kolejne wtorki, chłonęłam każdą chwilę spotkania i chociaż przyjeżdżałam tam prosto z pracy bardzo zmęczona, za każdym razem, nawet nie wiem, kiedy, zmęczenie znikało.

     Do dziś przepełnia mnie wdzięczność za każdą osobę, która poświęciła swój cenny czas, swoje zdolności, uwagę i serce, by podarować nam Kawałek Nieba. Może to brzmi górnolotnie, ale czymże jest Niebo, jak nie Miłością? A nasze Sanktuarium było wypełnione Nią namacalnie na każdym spotkaniu.

       Wspaniałe konferencje, poczucie wspólnoty, zwłaszcza tej w kręgu, Adoracje, doświadczenie Boga w Słowie, muzyce, drugim człowieku, w  sobie!  Przypomniałam sobie, jaka to ogromna wartość i wsparcie spotykać się regularne w grupie ludzi idących tą samą drogą..

      I ostatnie spotkanie-modlitwa wstawiennicza. Postanowiłam prosić o całkowite uzdrowienie psychiki, jeśli jest to zgodne z wolą Bożą, ponieważ od wielu lat zmagam się z depresją, nerwicą i kilkoma innymi zaburzeniami, które bardzo mnie obciążają i znacznie utrudniają codzienne funkcjonowanie. Byłam pod ogromnym wrażeniem czasu, jaki poświęcili mi wstawiennicy. Długiego czasu. Dotknęło to mojego serca, które gdzieś w głębi nosi widać w sobie jeszcze przekonanie, że jestem nieważna, że lepiej siedzieć cichutko w kąciku i jakoś sobie radzić. Samej.. Że nie ma tu dla mnie miejsca. To takie poupychane głęboko rany z przeszłości, ale wciąż rzutujące na dorosłe życie.

       Po zakończeniu Seminarium mój stan psychiczny pogorszył się, co mnie nawet nie zdziwiło, starałam się po prostu ufać. Nie umiałam nawet zabrać się za obiecane świadectwo, czułam blokadę nie do przejścia i było mi z tym bardzo źle. Znów spotkania z Jezusem stały się dużo trudniejsze do zainicjowania. Choć było lepiej, niż przed.

       Ale owoce mogą rodzić się i rodzić... w swoim  właściwym czasie. Nadszedł Adwent, a wraz z nim kurs Pogłębiarki-wraz z grupą dzielenia!-na który się zapisałam. Po kilku dniach kursu uświadomiłam sobie, że właśnie doświadczam owocu modlitwy wstawienniczej z Seminarium. Mam wrażenie, że ktoś ten kurs zrobił dokładnie w tym celu-by Zuzia mogła doświadczyć mocy modlitwy wstawienniczej. Nareszcie ktoś mi tłumaczy mnie, moje kilkunastoletnie zmagania z psychiką-i to tak dokładnie! Nareszcie coś we mnie puściło i powoli obiera właściwy kierunek. Nie wiem, co będzie dalej, ale nie muszę wiedzieć. Wystarczy mi świadomość Jego Nieustającej Obecności i Nieustannego zanurzenia w Jego Miłości.

        Dziękuję Bogu za możliwość uczestniczenia w Seminarium Odnowy Wiary i wszystkim kochanym osobom, które z takim oddaniem je dla nas przygotowały. Niech Bóg będzie się miał dobrze w każdym z nas! Zuzanna lat 45

Tydzień z Ewangelią - spotkanie w karczmie Harnaś

Naszymi gośćmi byli Maja i Krzysztof Sowińscy.

Rekolekcje Ewangelizacyjne - Szczyrk 12-14 IV 2024 r.

Seminarium Odnowy Wiary - Osiek

Osiek Dolny koło Oświęcimia to parafia w której mieliśmy możliwość uczestniczyć w Seminarium Odnowy Wiary. Trwało ono przez dwa miesiące tj. październik i listopad w roku 2023 r., odbywało się raz w tygodniu w czwartki. Jak sama nazwa wskazuje możemy potwierdzić z ręką na sercu, że spotkania te odnowiły naszą wiarę. Bardzo ciekawe, dotykające głęboko w serce konferencje, dające dużo do myślenia i zastanowienia się nad własnym życiem, codziennością. Dostaliśmy konspekty, pomoce - które mobilizowały nas do codziennego sięgania po Pismo Święte i czytania Słowa Bożego co też pomagało nam przemyśleć różne trudne sytuacje z jakimi spotykamy się na co dzień. Mogliśmy sobie je zapisać, aby móc znowu kiedyś do nich wrócić. Odczuliśmy jak Duch Święty na nas działa, mogliśmy porozmawiać w małych grupach o tym co nas dotknęło po przesłuchanej konferencji i podzielić się z innymi uczestnikami. Nikt nas do niczego nie zmuszał, każda wypowiedz była dobrowolna. Osoby które prowadziły Seminarium były bardzo życzliwe, można było odczuć, że ich serca były przepełnione Bożą miłością. Dla nas niesamowite było to, że przyjechali do naszej wioski, aby poświęcić swój wolny czas, żeby dzielić się Panem Bogiem z nami, bo przecież mogli by ten czas wykorzystać dla swoich potrzeb. Taki właśnie jest dla nas Jezus, ciągle chce być przy nas i nam pomagać nawet jak go odrzucamy. On się nie męczy i nie poddaje i ciągle daje nam szanse. Naśladujmy Go.  Basia i Tomek.   

Jubileuszowe spotkanie Diakonii Ewangelizacji

W tym roku świętowaliśmy 10 lat istnienia diakonii, a właściwie odrodzenia się Diecezjalnej Diakonii Ewangelizacji Ruchu Światło-Życie. Zaczynaliśmy w 6 małżeństw a obecnie jest nas 12 małżeństw  oraz sekcja młodzieżowa. Wiele dzieł tworzymy sami, w wielu bierzemy udział. Najważniejsze jest jednak to, że wspólnie się rozwijamy duchowo i mimo naszej różnorodności dobrze jest nam razem. Chwała Panu !

Rekolekcje ewangelizacyjne - 17-19 XI 2023 r.

Weekend 17-19 XI zapamiętam na długo, to nie reklama wypadu do ciepłych krajów, czy szalonej imprezy. Wtedy właśnie wraz z rodziną miałam możliwość uczestniczenia w pierwszych w moim życiu rekolekcjach. Były to rekolekcje ewangelizacyjne ”Bóg ma wspaniały plan dla Ciebie” organizowane przez Diakonię Ewangelizacji naszej diecezji.

Miałam wiele obaw związanych z wyjazdem zaczynając od spraw organizacyjnych aż do rozterek typu „czy to dla mnie, czy w ogóle tam pasuję” itp. Okazało się jednak, że była to słuszna decyzja. Organizatorzy postarali się o to, żeby każdy z uczestników na miejscu poczuł się jak u siebie w domu, jak w dużej rodzinie.

Konferencje prowadzone przez ks. Kamila Kuchejdę dalekie były od zawiłych wywodów teologicznych, bowiem potrafił on w sposób przystępny, czasem humorystyczny przedstawić istotę naszej wiary, wzbogacając je o przykłady ze swojego życia oraz posługi kapłańskiej.

Dzięki prowadzonym przez animatorów spotkaniom w grupach mogliśmy bez skrępowania poruszać tematy związane z naszą wiarą, rozmawiać o tym co nas nurtuje, dzielić się swoimi odczuciami i doświadczeniem.

 Uczestnictwo w Eucharystii a także adoracji pozwalało Słowu Bożemu trafiać do naszych serc, czasem będąc jak balsam, czasem jak obusieczny miecz. A poruszeń serca było niemało, osobiście najmocniej dotknęły mnie świadectwa małżonków, które od dłuższego czasu są związane z Domowym Kościołem, ich czasami trudna i zawiła droga, aby dotrzeć do miejsca, w którym się znajdują, jak również bezgraniczne zaufanie Panu Bogu. Spotkania z innymi małżonkami były bardzo inspirujące, możliwość czerpania z ich wiedzy oraz doświadczenia to cenne wskazówki dla osób, które doznały łaski nawrócenia lub rozpoczynają swoją przygodę z Domowym Kościołem.

Oprócz czasu spędzonym na poznawaniu Boga, był to też czas nawiązywania nowych znajomości, jak również wypoczynku wraz z rodziną. Profesjonalna opieka dla dzieci to także ogromny plus tych rekolekcji. Oboje z mężem jesteśmy szczęśliwi, że przełamaliśmy się do udziału w tych rekolekcjach, już planujemy kolejne. Dziękujemy!  Uczestniczka

Karczma "Harnaś" - Tydzień z Ewangelią

W ramach Tygodnia z Ewangelią odbyło się spotkanie dla małżeństw w Karczmie Harnaś w Bielsku-Białej. Tym razem świadectwem swojego życia i małżeństwa dzielili się Joanna i Michał znani jako małżeństwo nieidealne. Na takim spotkaniu byliśmy po raz pierwszy i nie żałujemy poświęconego czasu. Naszą uwagę zwrócił fakt, iż Asia i Michał są małżeństwem tylko 6 lat, a doświadczenie i wiedzę mają bardzo duże. Jest to dowód na to, że jeśli się chce i wytrwale dąży do celu to w krótkim czasie można wiele osiągnąć. Tak jak w anegdocie:
Rozmowa kwalifikacyjna:
- Więc, ile ma pan lat?
- 30
- A jak długo pan pracował w poprzedniej firmie?
- 35 lat
- Jakim cudem?
- Nadgodziny...
Asia i Michał zdecydowanie podkreślili, że w małżeństwie nie powinno się ograniczać czasu spędzanego razem tylko do minimum, ale należy wypracowywać jak najwięcej wspólnych nadgodzin, aby jak najlepiej się poznawać. Świadectwo ich życia pokazało nam jak mocno i efektywnie Pan Bóg działa w życiu każdego człowieka oraz że zawsze walczy o każde małżeństwo i wspiera swoimi łaskami. Mariola i Tomek

 

Rekolekcje Ewangelizacyjne w Szczyrku - 14 - 16 IV 2023 r.

Po raz kolejny przeżywaliśmy Rekolekcje Ewangelizacyjne. Tym razem w Szczyrku gościło 20 małżeństw, ks. Marcin Stopka oraz diakonia wychowawcza.

Rekol.ewang.Szczyrk

 

Świadectwo uczestników

Uczestnicząc w Rekolekcjach Ewangelizacyjnych w Szczyrku mieliśmy możliwość, aby kolejny raz przypomnieć sobie podstawowe prawa życia duchowego, a co najważniejsze mieliśmy możliwość, a może lepiej nazwać to przywilej przyjęcia Chrystusa, jak naszego Pana i Zbawiciela. Przez kolejne dni pięknie prowadzili nas animatorzy i ksiądz Marcin. Przygotowany, przemodlony i dopracowany program pomógł nam, jako uczestnikom jeszcze lepiej przejść każdy punkt rekolekcji. Osobiste spotkania z Panem Jezusem w adoracji, Mszach Świętych i na modlitwach osobistych dodawały nam siły i radości, aby jeszcze bardziej otwierać się na łaskę Pana. Szczególnym doświadczeniem były dla nas świadectwa życia wypowiedziane przez małżeństwa podczas konferencji. W nich mogliśmy szukać i rozeznawać również wolę Bożą odnośnie naszego życia oraz ubogacać się życiem innych małżeństw. Cennym czasem był też ten spędzony w małych grupach, gdzie każdy miał możliwość zabrać głos, aby podzielić się swoimi doświadczeniami, przeżyciami, a przede wszystkim, aby dzielić się tym, jak Bóg przemawia do nas poprzez Słowo zawarte w Piśmie Świętym. Jesteśmy niesamowicie wdzięczni za ten czas, za każde słowo, uśmiech, drobne gesty miłości i niesamowitą uczynność z jaką się spotkaliśmy. Dzięki temu możemy iść dalej, aby umacniać miłość w naszej rodzinie i, aby świadczyć, że tylko z Jezusem i poprzez niego żyjemy prawdziwym życiem.     Agnieszka i Piotr

 

Seminarium Odnowy Wiary

 

Zdjęcie z SOW w Żywcu 22

 

Przez 9 kolejnych tygodni października i listopada tego roku w Parafii Św. Floriana w Żywcu Zabłociu odbywało się "Seminarium Odnowy Wiary". Na wieść od planowanym seminarium bardzo się ucieszyłem, zwłaszcza że mieszkam w Żywcu, wiec mogłem uczestniczyć bez konieczności dojazdu. W czasie trwania seminarium na każdy dzień przypisany był tekst Pisma Świętego do osobistego rozważania. Teksty podane były, tak aby tematycznie nawiązywały do tematów konferencji, głoszonych przez zaproszonych kapłanów. Ten czas na nowo pozwolił mi uwierzyć w prawdziwość i skuteczność Słowa Bożego. W jednym z tekstów mowa była o tym „obyś był zimny, albo gorący…” Zrozumiałem, że letniość to obojętność, to stanie w miejscu. Natomiast "uchwycenie" się Słowa Bożego powoduje, że można na nowo, z większym zapałem rozpalić serce, bo gorliwy ten kto miłuje w większym stopniu, tak że im więcej miłuje tym bardziej jest gorący, zapalony, niezmordowany, bo Bóg na nowo w sposób nowy lepszy, doskonalszy, odnowił we mnie swój obraz - pojmowanie Miłości. Owocem tego seminarium była też spowiedź, nawrócenie w moim przypadku uwierzenie że może być lepiej. Seminarium utwierdziło mnie w przekonaniu, że skoro Pan Jezus jest obecny w Najświętszym Sakramencie, to daje mi to możliwość osobistego spotkania z Nim, a zatem mogę na ile mnie stać przyjmować Go z najwyższą czcią, klękając przed Nim jako jedynym Bogiem - przed nikim innym nie muszę klękać ale przed Nim gorąco pragnę. W modlitwie stawienniczej prosiłem o swobodę wypowiadania się, świadczeniu bez lęku o Panu Jezusie, oraz o rozmiłowanie się w modlitwie i wszystkim tym co się odnosi do Niego. W odpowiedzi Duch Święty sprawił, że dostrzegam obecność Pana Jezusa i całą Jego miłość względem mnie, to rozpala moje serce i pobudza mnie do modlitwy i głębszej relacji z Nim. Dziękuję wszystkim tym którzy przyczynili do zorganizowania seminarium i tym którzy w to dzieło się z sercem zaangażowali - wszystkim gorące Bóg zapłać.

 

Seminarium Odnowy Wiary wprowadziło mnie w głębsze przeżywanie relacji ze Słowem Bożym. Podczas tych kilku tygodni nie brakowało momentów słabości, upadków które utwierdzały w tym że siłę dla mnie ma Chrystus. Spotkania w grupach otworzyły mnie na innych ludzi, pokazały że każdy może inaczej odczytywać konkretne Słowo i je rozumieć. Bogate w treść konferencje rzuciły inne światło na wiele spraw z których nawet nie zdawałem sobie sprawy.  Myślę że każdy ze świadomych katolików powinien choć raz przeżyć takie seminarium gdzie pochyli się nad sobą, relacją z Bogiem oraz innymi ludźmi którzy go otaczają.  Cyprian  

 

Czytaj więcej: To już było
Bootstrap is a front-end framework of Twitter, Inc. Code licensed under MIT License. Font Awesome font licensed under SIL OFL 1.1. Strona to kawał dobrej roboty DKSu diecezji Bielsko - Żywieckiej.
Szczególne dzięki dla jpszczółka, rduda, tchrobak, khanzel
dksbielsko @ gmail . com